เลี้ยงแพะรายได้ดี

         การเลี้ยงแพะแบบขังคอก คือการเลีัยงไว้ในคอกแล้วทำรางเพื่อตัดหญ้าหรืออาหารมาให้กินในคอกหรือตัดใบไม้ต่างๆ เช่น ต้นกระถิน,หรือวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตรนำมาเลี้ยงแพะได้ภายในคอกมีน้ำและแร่ธาตุให้แพะสามารถกินได้ตลอดเวลา

           การเลี้ยงแพะแบบปล่อย คือการเลี้ยงแบบปล่อยให้แพะออกในตอนเช้าหาอาหารกินในแปลงผักในฤดูหลังเก็บเกี่ยวหรือกินหญ้าในแปลงแล้วก็ต้อนกลับเข้าคอกในตอนเที่ยงหรือว่าจะปล่อยให้ออกหาอาหารกินในตอนบ่ายแล้วต้อนกลับเข้าคอกในตอนเย็นในแปลงหญ้าควรมีร่มเงาเพราะแพะจะได้หลบแดด

            แพะเลี้ยงง่ายรายได้ดี การเลี้ยงแพะอีกหนทางในการหารายได้เสริมสำหรับเกษตรกรหรือผู้ต้องหารายได้เสริมการเลี้ยงแพะเพื่อขายเนื้อซึ่งอีกหนึ่งหนทางในการสร้างรายได้ค่ะ

เลี้ยงปลา

    การเลี้ยงปลาในบ่อซีเมนต์ ดูแลง่ายใช้พื้นที่น้อยอีกทั้งยังสามารถเลี้ยงเพื่อเป็นอาหารได้ในครอบครัวที่พอจะมีพื้นที่ของบ้านเหลือเพื่อลดค่าใช้จ่าย อยู่แบบพอเพียงของคนภูไทบ้านเฮา

 จากนั้นก็ยังขายได้เป็นอีกทางเลือกของการสร้างฐานะครอบครัวเป็นอย่างดีรวมถึงการลงทุนก็ต่ำด้วย

การเลี้ยงปลาในกระชังก็เป็นวิถีชีวิตของคนภูไทเหมือนกันและการเลี้ยงปลาในกระชังสามารถทำเป็นอาชีพเสริมได้ค่ะ

 

การเลี้ยงปลาในบ่อดิน เช่น การเลี้ยงปลาดุก



     "การเลี้ยงปลาดุก"การเลี้ยงปลาดุกนั้นนอกจากจะเลี้ยงตามบ่อธรรมชาติที่เรารู้จักกันแล้วยังมีวิธีการเลี้ยงปลาในบ่อดินค่ะ

 

 

เลี้ยงไก่บ้าน

       เลี้ยงไก่บ้านชาวบ้านก้านเหลืองดงมีกันอยู่เยอะมากค่ะอาหารที่ใช้เลี้ยงไก่พื้นบ้านมีอยู่หลายชนิดแต่ที่นิยมใช้   กันอย่างแพร่หลายคือ ข้าวเปลือก ปลายข้าว และรำ ซึ่งเป็นอาหารที่มีอยู่ในท้องถิ่น นอกจากนี้ผู้ที่เลี้ยงไก่พื้นเมืองอาจใช้ข้าวโพดโดยหลักการแล้วไก่พื้นเมืองต้องการอาหารที่ดีมีคุณภาพที่มีพร้อมทั้ง ไขมันคาร์โบไฮเดรต โปรตีน แร่ธาตุ และวิตามิน ซึ่งมีพร้อมในอาหารสำเร็จรูปแต่การเลี้ยงไก่พื้นเมืองในชนบทจะเป็นการเลี้ยงเพื่อรับประทานในครัวเรือนโดยปล่อยให้ไก่พื้นเมืองหาอาหารกินเองตามธรรมชาติการเลี้ยงไก่พื้นบ้านของชาวภูไทสามารถทำรายได้ดีเพราะราคาดี

รายได้ดีเลี้ยงวัว

                ในการเลี้ยงวัวของถิ่นภูไทเลี้ยงวัวดูเหมือนง่ายแต่ยากวัวราคาดีมาก มูลวัวก็ขายได้ วัวยิ่งตัวโตยิ่งสวยยิ่งราคาดีเลี้ยงวัวต้องดูแลอย่างดีเพราะวัวเปรียบเหมือนเงินแสน  เพราะวัวขายได้ ราคาดีบางครั้งบ้านก้านเหลืองดงมีโจรมาขโมยวัวเพราะ วัว มันราคาดี

ช่วงนั้นต้องเฝ้าระวังชาวบ้านก็กลัววัวหาย

ทอผ้า

            การทอผ้านั้นต้องอาศัยฝีมือและความรู้ความสำนาญของผู้ทอเป็นอย่างมาก เป็นงานศิลปะที่มีอยู่เพียงชิ้นเดียวในโลก เพราะแต่ละคนที่ทำแต่ละขั้นตอน จะมีความแตกต่างกัน เส้นไหมที่สาวได้แต่ละช่วงเวลาหรือแต่ละระยะของฝักไหมให้ความหนาของเส้นไม่เท่ากัน สีไม่เหมือนกันนอกจากนั้นความสามาถรในการทอการสอดกระสวย ความแรงในการตีกระทบหรือกันฟัดทำให้ได้สีเข้มอ่อนต่างกัน การเรียงเส้นไหมให้ตรงลายจะแสดงถึงความคมชัดและวามสำนาญของผู้ทอผ้าแต่ละคน อากาศ อุณหภูมิ หรือแม้แต่อารมณ์ความรู้สึกของผู้ทอ สิ่งเหล่านี้มีผลต่อความสวยงามของผ้าผืนนั้นๆ จึงทำให้ผ้าทอมือแต่ละผืนที่ทอ มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเองและมีเพียงผืนเดียวในโลกเท่านั้น

เลี้ยงสุกร

      การเลี้ยงสุกรหรือการเลี้ยงหมูของชาวภูไทบ้านก้านเหลืองดงในการเลี้ยงหมูเป็นอาชีพเสริมของคนภูไทนิยมเลี้ยงในหมู่บ้านต่างๆก็คือ การเลี้ยงสุกรหรือการเลี้ยงหมูทั้งนี้เพราะสามารถเลี้ยงเป็นฟาร์มเล็กๆจำนวนไม่กี่ตัวก็ได้เพราะใช้พื้นที่น้อยเลี้ยงง่ายใช้แรงงานน้อยและสามารถนำเศษอาหารมาใช้เป็นอาหารของสุกรได้ นอกจากนี้มูลสุกรยังสามารถนำมาเป็นปุ๋ยหรืออาหารในบ่อเลี้ยงปลาได้ สุกรเป็นสัตว์เลี้ยงที่ขยายพันธุ์ได้เร็วมีลูกดกจึงเป็นกิจการที่ให้ผลกำไรดีทำให้เป็นที่นิยมเลี้ยงกันมาก

คุณยายเข็นฝ้าย

คุณยายเข็นฝ้าย    

            ในภูมิปัญญาท้องถิ่นของชาวภูไทได้มีวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์หรือที่เห็นชัดหลายอย่างคือการปั่นฝ้ายหรือเข็นฝ้ายส่วนมากก็จะเป็นผู้สูงอายุที่สนใจในด้านนี้



            ในการเข็นฝ้ายสามารถนำไปทำได้หลายอย่างเช่นเอาไปท่อผ้าก็ได้,ทำฝ้ายเชือกแขน, ทำผ้ามัดมี เป็นตน ในการเข็นฝ้ายนี้ถือเป็นอาชีพที่สร้างรายได้พเสมควรของผู้สูงอายุ

  

กล่องข้าวน้อย

    ในภูมิปัญญาท้องถิ่นของชาวภูไท ได้มีวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์หรือที่เห็นชัดหลายอย่าง และที่เป็นที่นิยมของชาวภูไทอีกอย่างคือการจักสาน กระติ๊บข้าวน้อย ส่วนมากก็จะเป็นผู้สูงอายุที่สนใจในด้านนี้ อาชีพนี้ถือเป็นอาชีพที่สร้างรายได้พอสมควร สามารถสร้างรายได้ให้กับคนในชุมชน

     ในการทำจักสานนี้แต่ละคนก็เลือกที่จะออกแบบลวดลายตามความสามารถของแต่ละคน  เช่น ย้อมสีไม้ไผ่ เพื่อให้สีของกระติ๊บข้าวมีสีสันสวยงาม เป็นจุดที่น่าสนใจในการตลาด สามารถขายได้ในรายได้ที่มากพอสมควร จะสร้างรายได้เยอะกว่ากระติ๊บข้าวสีธรรมดา อาชีพนี้จึงเป็นจุดสนใจและเป็นที่นิยมของชาวภูไท ที่สร้างรายได้ให้กับตนและคนในครอบครัว และสามารถส่งออกเป็นสินค้าโอท็อป